Over ons

Wij zijn Marlon Doomen en Babet te Winkel en na verschillende verliezen in onze persoonlijke levens besloten wij dat het tijd was voor actie. Onze visie is dat we het niet kunnen laten zitten bij ‘woorden schieten tekort’. Samen hebben wij daarom Verlieskunst opgericht, om nieuwe beeldtaal te creëren voor verlies.

Met behulp van bevriende illustratoren hebben wij Verlieskaarten ontworpen, een alternatief voor de traditionele condoleancekaarten. Samen creëren we een divers palet aan verliestalen. Zodat we een reservoir hebben om uit te putten als jij of iemand om je heen met verlies wordt geconfronteerd. Omdat je het wel zelf, maar niet alleen hoeft te doen.

“Een paar dagen terug was het acht jaar geleden dat mijn moeder overleed. Ik ontving toen een heleboel condoleancekaarten. Ik herinner me dat ik het heel erg waardeerde dat al die mensen de moeite namen mij een kaart te sturen. Hoe kaarten kunnen troosten! Want het is toch opmerkelijk dat mensen in digitale tijden de fysiek tastbare vorm van een kaart kiezen en die extra moeite willen doen. In die extra moeite zit ook een deel van de waarde voor mij: dat iemand eraan heeft gedacht, naar de winkel is gegaan en een kaart heeft gepost. Het versturen en ontvangen van condoleancekaarten is bijna een hedendaags rouwritueel!
Ik herinner me ook mijn verbazing over de kaarten: wat een onpersoonlijke, afstandelijke kaarten zijn condoleancekaarten eigenlijk. Afbeeldingen van vallende blaadjes en zwanen en de tekst op de kaart was vaak iets in de trant van: ‘Met oprechte deelneming’. In de jaren die volgden zou ik nog vaak zelf in de Bruna staan om voor iemand anders een condoleancekaart te kopen. Tussen al die kaarten kon ik geen persoonlijke kaart met troostende woorden vinden. Uiteindelijk koos ik dan vaak een simpele kaart zonder tekst.
Wat kun je schrijven om iemand te troosten? Wat troost is, is nog lang niet zo evident en al helemaal niet voor iedereen hetzelfde. Op Verlieskunst deel ik mijn zoektocht naar troost, mijn vondsten in dit proces van rouw en vertel ik de waarheid over verlies. Samen met Marlon, want wat is er nou fijner dan samen een missie te delen?
Zodat we stap voor stap bouwen aan een cultuur die rouw beter kan dragen en we elkaar kunnen bijstaan. Want vroeg of laat worden we allemaal geconfronteerd met verlies.”

“Al langere tijd loop ik met het idee om “iets” te gaan doen met rouw en verlies. Al op jonge leeftijd was ik veel met de dood bezig, doordat er teveel mensen op jonge leeftijd om me heen kwamen te overlijden. Ik ben inmiddels ervaringsdeskundige, zou je kunnen zeggen. Ik ben de tel kwijt geraakt. Het idee om condoleance kaarten te gaan ontwerpen ontstond nadat mijn schoonouders kort na elkaar kwamen te overlijden. Zoveel kaarten op de deurmat, maar vaak met afbeeldingen en teksten die niet passen bij iemand van 59 of 60. En ook de juiste woorden vinden is zo ontzettend moeilijk, want wat kun je zeggen? Maar oh wat is het fijn om zoiets simpels als een kaartje te ontvangen! Toen mijn beste vriendin overleed vorig jaar, zag ik precies dezelfde kaarten op de deurmat vallen. Toen dacht ik, het is tijd, dit kan anders.
Maar om er daadwerkelijk mee aan de slag te gaan is ook heel confronterend. Een vorm van therapie eigenlijk en ik wist niet of ik daar klaar voor was. Gelukkig liep Babet met hetzelfde idee, en heftige dingen samen doen, is toch net wat gemakkelijker. Gedeelde smart is halve smart, zeg maar. Ik kan niet wachten tot onze ideeën tot leven komen en ik het straks in mijn handen heb.”